Κλείστε όλα τα παράθυρα, σφαλίστε όλες τις πόρτες, φιμώστε τα στόματά σας και πάμε όλοι μαζί να τραγουδήσουμε στο ρυθμό της Γιουροβίζιον υπνωτισμένοι από τα μπουτάκια της Αμερικανίδας μετανάστριας που ζει το Γκρικ Ντριμ, να χορέψουμε με το So you think you can dance, να ονειρευτούμε λαμπερές καριέρες στο μουσικοχορευτικό στερέωμα, εμείς, οι υπέρβαροι ΝεοΈλληνες του καναπέ, και όταν απορημένοι αποτύχουμε, ας ψάξουμε πλάγιους τρόπους για βγάλουμε εύκολα χρήματα πατώντας στέρεα στη δικαιολογία των καθημερινών ρεπορτάζ για την ακρίβεια, κατηγορώντας την οικονομική ολιγαρχία της χώρας που κατευθύνει τα νήματα της πολιτικής και τους δημοσιογραφικούς κολοσσούς, οδηγώντας μας σε ανήθικους τρόπους, σε έκπτωση των αξιών με τις οποίες ενδεχομένως μεγαλώσαμε τις οποίες, όχι, δεν προδίδουμε, απλώς προσαρμοζόμαστε στην πραγματικότητα της εποχής.
Κλείστε τα παράθυρα στις μπουρζουά αριστερίστικες εκπομπές (έτσι χαρακτηρίζονται εσχάτως από πολλούς και είναι μεγάλη νίκη της κρατούσας πολιτικής στην Ελλάδα επί των πολιτών της αυτό - άλλο θέμα όμως αυτό) που η ΕΡΤ ακόμα κακώς ανεχόταν. Γιατί πρέπει να είσαι ρεαλιστής σήμερα και να μην κοιτάς αυτό που θα ήθελες να είναι, αυτό που θέλεις θα στο μάθω εγώ με μια νέα, ιδιότυπη μορφή παιδείας που μπορεί να μοιάζει με πλύση εγκεφάλου, αλλά δεν είναι γιατί θα σου εξηγήσει η ΤιΒι γιατί δεν είναι, κι αν δεν το καταλάβεις μερικά ακόμα οικονομικά χαστουκάκια στο κωλαράκι σου θα σε συνετίσουν (επίσης άλλο θέμα). Δεν υπάρχει καμιά περίεργη σύνδεση όλων αυτών, ούτε καμιά γενικότερη πολιτική, γιατί είσαι βλάκας; Σταμάτα να είσαι και βλάκας και τεμπέλης και επιτέλους συγκεντρώσου στον εαυτό σου και τους στόχους σου και πέτυχέ τους.
Υ.Γ. Τα παραπάνω είναι ειρωνικές ασυναρτησίες που κακώς γράφτηκαν. Η αλήθεια είναι μια και μοναδική και αποκαλύπτεται τώρα: Γύρω από την Ελλάδα έχει στηθεί ένας τεράστιος θόλος(ακριβώς όπως στο The Truman Show), και είμαστε όλοι πρωταγωνιστές σε ένα παγκόσμιο τηλεπαιχνίδι που ονομάζεται Surviving in Greece. Σταματάω τώρα γιατί είμαι προτεινόμενος. Πάντως ο Κούλογλου (που ήταν προτεινόμενος και ήδη αποχώρησε) την πάτησε γιατί δεν τα πήγαινε καλά με την παραγωγή. Ας πρόσεχε.
http://www.rwf.gr/newanak-new.php?anakinosis_id=75
Παρασκευή 9 Μαΐου 2008
Ο Γιάννης και ο Γιώργος
Ο Γιάννης σηκώνεται κάθε μέρα στις 7 το πρωί. Παραλαμβάνει το ταξί από τον Γιώργο. Μες την τσατίλα σήμερα ο Γιώργος, μόλις βλέπει τον Γιάννη άρχίζει την γκρίνια πως το κωλάμαξο πρέπει να αλλαχτεί, πατινάρει ο συμπλέκτης, καίει αβέρτα λάδι, χτυπάει η κρεμαγιέρα. Τον ακούει σιωπηλός. Τον αφήνει να ολοκληρώσει την πρωινή του παρόλα. Τώρα θα τον μάθει, μια ζωή τον ξέρει...
Χρόνια συνοδοιπόροι, παλιοί φίλοι από το Δημοτικό, νεότεροι στο Λύκειο, αργότερα καμάκια δεκαετίας '80, συνιδιοκτήτες στο ταξί που αγόρασαν με δύο δάνεια - ευτυχώς τα ξεπληρώσανε, και σαν μην έλειπαν όλα αυτά, και μπατζανάκηδες. Όμορφες κοπέλες και οι δυο. Αφού στην αρχή μαλώνανε ποιος θα πάρει πια, για πλάκα. Τελικά, διαλέξανε - Γιάννης την Κατερίνα και ο Γιώργος την Ειρήνη. Ους η ζωή συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω..
Ο Γιάννης μπαίνει στο ταξί σκεπτικός, αφήνει τον καφέ στη θήκη και ανάβει τσιγάρο. Η μυρωδιά όμως δεν κρύβεται. "τον μαλάκα, πάλι έπινε στη βάρδια του;;;". Το ταξί είχε μια αδιόρατη γλύκα από ούζο στον αέρα, και το καινούριο ελατάκι που έβαλε ο Γιώργος πριν του φέρει το ταξί δεν καταφέρνει να την καλύψει - ίσα ίσα που την κάνει πιο πνιγηρή, σαν τη ζωή του Γιώργου. Δεν θα του πει τίποτα, θα του πει μόνο να προσέχει τον εαυτό του, να μην τον βλάπτει.
Οδηγεί σαν υπνωτισμένος στη Μοναστηρίου, κόβει στη Λαγκαδά, μπαίνει Αγίου Δημητρίου, περνάει μπροστά από το μαγαζί που τις γνωρίσανε, τότε πριν από δέκα χρόνια, θυμάται πάλι τα γέλια και τα ατελείωτα βράδια που περάσανε μαζί στα ταβερνάκια της Άνω Πόλης κουτσοπίνοντας μέχρι το πρωί, τα καλύτερά τους χρόνια ήτανε, θυμάται το γάμο του Γιώργου, παντρεύτηκε την Ειρήνη έξι μήνες μετά από αυτόν, θυμάται να του λέει, "κολλητέ, έτσι που τα κάναμε, θα είμαστε για πάντα μαζί, το΄χεις πάρει χαμπάρι;"¨, θυμάται να αγοράζουν το ταξί, το φθηνότερο μεταχειρισμένο που μπόρεσαν να βρουν γιατί η τσέπη δε σήκωνε παραπάνω, θυμάται και τον Γιώργο να του λέει "μπαγάσα την πρόλαβες την Κατερίνα, αλλά δεν πειράζει ρε, η Ειρήνη είναι γαμώ τα παιδιά, φίλοι για πάντα", θυμάται τη μέρα που γύρισε νωρίτερα το βράδυ του για να πάρει κάτι και τον είδε να χουφτώνει τη Κατερίνα, πως πρόλαβε και έκλεισε την πόρτα του σπιτιού χωρίς να τον πάρουνε χαμπάρι, θυμάται τον Γιώργο να αρχίζει το ποτό, τον αγαπάει ρε γαμώτο, είναι αδερφός του, έχει βγει πια στον περιφερειακό, γκαζώνει το ταξί και χτυπά με 180 χιλιόμετρα στις μπαριέρες, καρφώνοντας εκεί το παρελθόν και τις χριστιανικές ρήσεις με τις οποίες μεγάλωσε από παιδί και αφήνοντας το παρόν στο αλκοόλ και τα ένοχα ελατάκια.
Χρόνια συνοδοιπόροι, παλιοί φίλοι από το Δημοτικό, νεότεροι στο Λύκειο, αργότερα καμάκια δεκαετίας '80, συνιδιοκτήτες στο ταξί που αγόρασαν με δύο δάνεια - ευτυχώς τα ξεπληρώσανε, και σαν μην έλειπαν όλα αυτά, και μπατζανάκηδες. Όμορφες κοπέλες και οι δυο. Αφού στην αρχή μαλώνανε ποιος θα πάρει πια, για πλάκα. Τελικά, διαλέξανε - Γιάννης την Κατερίνα και ο Γιώργος την Ειρήνη. Ους η ζωή συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω..
Ο Γιάννης μπαίνει στο ταξί σκεπτικός, αφήνει τον καφέ στη θήκη και ανάβει τσιγάρο. Η μυρωδιά όμως δεν κρύβεται. "τον μαλάκα, πάλι έπινε στη βάρδια του;;;". Το ταξί είχε μια αδιόρατη γλύκα από ούζο στον αέρα, και το καινούριο ελατάκι που έβαλε ο Γιώργος πριν του φέρει το ταξί δεν καταφέρνει να την καλύψει - ίσα ίσα που την κάνει πιο πνιγηρή, σαν τη ζωή του Γιώργου. Δεν θα του πει τίποτα, θα του πει μόνο να προσέχει τον εαυτό του, να μην τον βλάπτει.
Οδηγεί σαν υπνωτισμένος στη Μοναστηρίου, κόβει στη Λαγκαδά, μπαίνει Αγίου Δημητρίου, περνάει μπροστά από το μαγαζί που τις γνωρίσανε, τότε πριν από δέκα χρόνια, θυμάται πάλι τα γέλια και τα ατελείωτα βράδια που περάσανε μαζί στα ταβερνάκια της Άνω Πόλης κουτσοπίνοντας μέχρι το πρωί, τα καλύτερά τους χρόνια ήτανε, θυμάται το γάμο του Γιώργου, παντρεύτηκε την Ειρήνη έξι μήνες μετά από αυτόν, θυμάται να του λέει, "κολλητέ, έτσι που τα κάναμε, θα είμαστε για πάντα μαζί, το΄χεις πάρει χαμπάρι;"¨, θυμάται να αγοράζουν το ταξί, το φθηνότερο μεταχειρισμένο που μπόρεσαν να βρουν γιατί η τσέπη δε σήκωνε παραπάνω, θυμάται και τον Γιώργο να του λέει "μπαγάσα την πρόλαβες την Κατερίνα, αλλά δεν πειράζει ρε, η Ειρήνη είναι γαμώ τα παιδιά, φίλοι για πάντα", θυμάται τη μέρα που γύρισε νωρίτερα το βράδυ του για να πάρει κάτι και τον είδε να χουφτώνει τη Κατερίνα, πως πρόλαβε και έκλεισε την πόρτα του σπιτιού χωρίς να τον πάρουνε χαμπάρι, θυμάται τον Γιώργο να αρχίζει το ποτό, τον αγαπάει ρε γαμώτο, είναι αδερφός του, έχει βγει πια στον περιφερειακό, γκαζώνει το ταξί και χτυπά με 180 χιλιόμετρα στις μπαριέρες, καρφώνοντας εκεί το παρελθόν και τις χριστιανικές ρήσεις με τις οποίες μεγάλωσε από παιδί και αφήνοντας το παρόν στο αλκοόλ και τα ένοχα ελατάκια.
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
Ακριβολογώντας...
..υπάρχουν Δημόσιες Υπηρεσίες που τα "δικαιολογητικά" θα έπρεπε να λέγονται "απολογητικά".
Δευτέρα 5 Μαΐου 2008
Σίνδος (τι άλλο;)
Η πρόσφατη ιστορία της Σίνδου αποδεικνύει, πέρα από το πολλάκις αποδεδειγμένο ότι οι μπάτσοι είναι ένα μάτσο αποτυχημένα τεμπελόσκυλα, ότι είναι προφανώς τυπικό προσόν για την εισαγωγή στις Αστυνομικές Σχολές η περισσή αφέλεια και η απεριόριστη εμπιστοσύνη στον πολίτη. Πραγματικά, δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η έλλειψη χειροπέδων στον σεσημασμένο χρήστη ναρκωτικών και ενδεχομένως παραβάτη άλλων ποινικών διατάξεων - ήταν γνωστός θα μου πεις! Βέβαια, χειροπέδες θα βάλουμε στο κολλητάρι μας; Άσε που μπορεί να τον χάσουμε και από πελάτη, όπως χαρακτηριστικά λέει και ο Πιτσιρίκος στο http://pitsirikos.blogspot.com/2008/05/blog-post_04.html! Αμ το άλλο, τράπηκαν λέει σε φυγή και άφησαν το περιπολικό με τα κλειδιά στη μηχανή - μαλακία τους. Έπρεπε πρώτα να το ζεστάνουν και να τσεκάρουν λάδια, μηχανή και αέρα στα λάστιχα μην μείνει και πουθενά ο δραπέτης και που να περιμένεις τώρα την ΕΛΠΑ στις έρημες επαρχιακές οδούς και τα κορφοβούνια! Ούτε για τηλεφωνήτριες δεν κάνουν τα κοπρόσκυλα - η κοπέλα στης οποίας το κατάστημα μπούκαρε ο τύπος και άρχισε το πιστολίδι αλα Φαρ Ουέστ, πήρε τηλέφωνο και της έκαναν και παρατήρηση: "πρέπει να πάρετε τον αυτόματο της περιοχής σας και μετά το 100"
ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΠΑΡΑ??!!! ΣΟΥ ΛΕΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΤΙ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΚΑΙ ΣΥ ΤΗΣ ΔΙΝΕΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ? ΠΑΛΙ SUDOKU ΕΛΥΝΕΣ??? (αν και κάνα σταυρόλεξο θα έλυνε, το sudoku θέλει και μυαλό)
Αποτέλεσμα? Ένας ακόμα αθώος άνθρωπος νεκρός, ίσως μάλιστα επειδή δεν είχε τόσο καλό ένστικτο επιβίωσης όσο οι μπάτσοι που τρέχανε να σωθούνε. Ίσως να είναι νεκρός επειδή θέλησε πριν την κοπανήσει από το λεωφορείο να ενημερώσει την Αστυνομία ή τον προιστάμενό του για το πρόβλημα. Ίσως απλώς να μην πρόλαβε να σκεφτεί και πολλά - ίσως λειτούργησε αντανακλαστικά κάνοντας ό,τι θεώρησε σκόπιμο εκείνη τη στιγμή. Δεν έχει πια μεγάλη σημασία.
Ο οδηγός του λεωφορείου έκανε τη δουλειά του. Και γω σήμερα τη δουλειά μου έκανα. Και μπορεί δουλειά μου να είναι να χτυπάω σφραγίδες, να οδηγώ αεροπλάνο ή να ξύνω τ' αρχίδια μου. Η δουλειά του αστυνομικού δεν απαιτεί Υπερήρωες. Δεν το θέλουμε άλλωστε αυτό. Όποτε νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν θαύματα μαλακίες κάνουν (Νιόβης κλπ). Αυτό που θέλουμε είναι να κάνουν τη δουλειά τους. Αν δεν είναι εκπαιδευμένοι σαν τον Τζον Ράμπο στο Βιετνάμ θα το σεβαστώ και δε απαιτήσω ούτε ταρζανιές ούτε και ηρωισμούς. Καθένας άλλωστε θα πάγωνε στη θέα ενός όπλου, και ο αστυνομικός ακόμα. Αυτό όμως που μπορώ να απαιτήσω, ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω της ιδιόρρυθμης φύσης του επαγγέλματός του να συναναστρέφονται από τον καλύτερο μέχρι τον χειρότερο - με έμφαση στον χειρότερο - από εμάς, είναι να ΤΗΡΟΥΝ ΑΠΑΡΕΓΚΛΙΤΑ τους γαμημένους νόμους και τους κανόνες στους οποίους υπάγονται. Να μην αυθαιρετούν. Να μην τολμάνε να παραβούν διαταγή. Να μην κρίνουν τι είναι καλό και τι όχι, να μην επιτρέπεται ΚΑΜΙΑ ελαστικότητα στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Να μη συναλλάσσονται (δε συνναλάχθηκε ο μπάτσος όταν παρέλειψε να δέσει τον γνωστό του πορτοφολά; Επειδή δεν πήρε λεφτά στο χέρι δηλαδή; Η συναλλαγή έχει πάμπολλα πρόσωπα, και αυτό ακόμα είναι ένα, με πολύ ευρεία έννοια φυσικά. Μην πούμε για άλλες συναλλαγές φυσικά...).
Τελοσπάντων - δε βγάζεις άκρη.. Αυτό το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι, την ουρά, τα λέπια.
Σημ.
Περιμένω να δω τι θα γίνει πάντως με την διαθεσιμότητα στην οποία τέθηκαν - πόσο σύντομα και σιωπηρά θα τελειώσει. Περιμένω τις εις βάρος τους κυρώσεις. Άντε να δούμε - αφού δεν έχουμε που δεν έχουμε πρόληψη, ας έχουμε καταστολή.
ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΠΑΡΑ??!!! ΣΟΥ ΛΕΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΤΙ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΚΑΙ ΣΥ ΤΗΣ ΔΙΝΕΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ? ΠΑΛΙ SUDOKU ΕΛΥΝΕΣ??? (αν και κάνα σταυρόλεξο θα έλυνε, το sudoku θέλει και μυαλό)
Αποτέλεσμα? Ένας ακόμα αθώος άνθρωπος νεκρός, ίσως μάλιστα επειδή δεν είχε τόσο καλό ένστικτο επιβίωσης όσο οι μπάτσοι που τρέχανε να σωθούνε. Ίσως να είναι νεκρός επειδή θέλησε πριν την κοπανήσει από το λεωφορείο να ενημερώσει την Αστυνομία ή τον προιστάμενό του για το πρόβλημα. Ίσως απλώς να μην πρόλαβε να σκεφτεί και πολλά - ίσως λειτούργησε αντανακλαστικά κάνοντας ό,τι θεώρησε σκόπιμο εκείνη τη στιγμή. Δεν έχει πια μεγάλη σημασία.
Ο οδηγός του λεωφορείου έκανε τη δουλειά του. Και γω σήμερα τη δουλειά μου έκανα. Και μπορεί δουλειά μου να είναι να χτυπάω σφραγίδες, να οδηγώ αεροπλάνο ή να ξύνω τ' αρχίδια μου. Η δουλειά του αστυνομικού δεν απαιτεί Υπερήρωες. Δεν το θέλουμε άλλωστε αυτό. Όποτε νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν θαύματα μαλακίες κάνουν (Νιόβης κλπ). Αυτό που θέλουμε είναι να κάνουν τη δουλειά τους. Αν δεν είναι εκπαιδευμένοι σαν τον Τζον Ράμπο στο Βιετνάμ θα το σεβαστώ και δε απαιτήσω ούτε ταρζανιές ούτε και ηρωισμούς. Καθένας άλλωστε θα πάγωνε στη θέα ενός όπλου, και ο αστυνομικός ακόμα. Αυτό όμως που μπορώ να απαιτήσω, ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω της ιδιόρρυθμης φύσης του επαγγέλματός του να συναναστρέφονται από τον καλύτερο μέχρι τον χειρότερο - με έμφαση στον χειρότερο - από εμάς, είναι να ΤΗΡΟΥΝ ΑΠΑΡΕΓΚΛΙΤΑ τους γαμημένους νόμους και τους κανόνες στους οποίους υπάγονται. Να μην αυθαιρετούν. Να μην τολμάνε να παραβούν διαταγή. Να μην κρίνουν τι είναι καλό και τι όχι, να μην επιτρέπεται ΚΑΜΙΑ ελαστικότητα στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Να μη συναλλάσσονται (δε συνναλάχθηκε ο μπάτσος όταν παρέλειψε να δέσει τον γνωστό του πορτοφολά; Επειδή δεν πήρε λεφτά στο χέρι δηλαδή; Η συναλλαγή έχει πάμπολλα πρόσωπα, και αυτό ακόμα είναι ένα, με πολύ ευρεία έννοια φυσικά. Μην πούμε για άλλες συναλλαγές φυσικά...).
Τελοσπάντων - δε βγάζεις άκρη.. Αυτό το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι, την ουρά, τα λέπια.
Σημ.
Περιμένω να δω τι θα γίνει πάντως με την διαθεσιμότητα στην οποία τέθηκαν - πόσο σύντομα και σιωπηρά θα τελειώσει. Περιμένω τις εις βάρος τους κυρώσεις. Άντε να δούμε - αφού δεν έχουμε που δεν έχουμε πρόληψη, ας έχουμε καταστολή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
