Σ.Ε.Π.

"σκέφτομαι και γράφω"
- όταν κάναμε αυτό το μάθημα -
κανείς δεν μας ενημέρωσε
ότι στο μέλλον
θα σκεφτόμασταν για θέματα που κατά βάθος δεν μας ενδιαφέρουν
και θα γράφαμε σελίδες επί σελίδων γι' αυτά.

Συγκυρίες

Σκέφτεσαι προς στιγμήν αισιόδοξα
και εμφανίζονται ξαφνικά 3.000 λόγοι που σου υπενθυμίζουν πόσο μεγάλο λάθος έκανες.

Απαισιοδοξία και πάλι απαισιοδοξία.
Σίγουρα πράγματα, δοκιμασμένα.

:)

δε χάνει δελτίο ειδήσεων, έχει μάθει να αναγνωρίζει καλά και κακά στη νέα δημοκρατία αλλά και στο πασοκ, ακούει με φανατισμό τις δημοσκοπήσεις και γοητεύεται από τους δείκτες ανάπτυξης και τους περιγραφικούς της ζωής αριθμούς, αρχίζει να μισεί τους αλλοδαπούς αν και απορεί για την ανοδο του καρατζαφέρη, κάνει με ενοχές ζάπινγκ στις πυρκαγιές προσποιούμενος ότι αναζητά αντικειμενική ενημέρωση μέχρι να πετύχει έστω και το πιο βαρετό ντοκυμανταίρ, πείθεται από την ειλικρίνεια του καραμανλή και έλκεται από τις φιλόδοξες προτάσεις του παπανδρέου, τραγουδάει τις κομματικές του κορόνες σαν σε αφιέρωμα για ξεπεσμένο καλλιτέχνη, πηγαίνει περήφανος στο Ιόνιο από την Εγνατία και γαμοσταυρίζει πληρώνοντας διόδια για Αθήνα, ιδρώνει το βράδυ επενδύοντας το εφάπαξ που τόσα χρόνια προπληρώνει, παθαίνει κράμπες σκεπτόμενος ότι δε θα το χαρεί πριν να πεθάνει ή καθηλωθεί στο κρεβάτι των γηρατειών, αμφιταλαντεύεται μεταξύ πασοκ και νέας δημοκρατίας ολοένα και περισσότερο αν και παραδοσιακός οπαδός του κόμματος με το οποίο μεγάλωσε, τους βρίζει όλους, τους αγαπάει όλους, αλλάζει κανάλι κάθε δύο λεπτά τιμωρώντας τους για την κακή και ιδιοτελή τους συμπεριφορά, πιέζει τον εαυτό του βαθιά μέσα στην πηχτή βλακεία γιατί αν αφεθεί θα τρελαθεί από την ντροπή του, το παίζει ενίοτε άνετος και φλου, ως καιροσκόπος τυχοδιώκτης, τάχα μου χρησιμοποιώντας έναν ή άλλον για να πετύχει κάτι τόσο δα, κάτι που θα πετύχαινε ίσως με λίγη υπομονή και τόλμη αλλά μπορεί και όχι, άλλοτε δε εξαργυρώνει τον μικροσκοπικό πολιτικό του εαυτό σε μικροσκοπικότερες παροχές, ακόμα και με τη μορφή μικρών γευστικών απολαύσεων και λόγω όλων αυτών των ασχολιών, ξεχνάει να δει τον εαυτό του λίγο πέρα από τον εαυτό του, έτσι, μόνο και μόνο για να κοιτάξει λίγο τον εαυτό του. γαμώτο, μια φορά ζούμε στο κάτω κάτω.

και άλλα πολλά κάνει.

Η υποτίμηση μιας κατάστασης κατά την εκτίμησή της είναι συχνότερα προπομπός της αποτυχίας των ενεργειών σου και σπανιότερα έναυσμα για προσεκτικότερη εκτίμηση στο μέλλον.

Επίσης κάποιες φορές είσαι απλώς τυχερός.

Εντάξει, δεν θα ξανακατεβώ τον Δομοκό με 100 χλμ/ωρα στη μία το βράδυ ελαφρός πιωμένος και νυσταγμένος.

(Και κάπως έτσι κανόνισα την εξαίρεση)

τώρα

αύριο νωρίς στο πόδι και αργά το τελείωμα, αλλά δεν έχει σημασία.
τι έχει σημασία;
αυτή η μια, δυο άνισες ώρες που θα κάτσεις με τον καλό φίλο, την ξεχασμένη κιθάρα, το αφηρημένο σερφάρισμα.
όλα καλά είναι και όλα κάτι φτιάχνουν τελικά. θα το έλεγα με καμιά ωραία συμπυκνωμένη φράση, αλλά δε μου' ρχεται τώρα.
δεν πειράζει.
μερικά πράγματα αρκεί να τα νιώθεις, απλώς υπάρχουν μέσα στ' άλλα και είναι αυτές οι διαπιστώσεις, που κάνεις την κατάλληλη στιγμή, αυτές που συνήθως ξεχνάς την άλλη μέρα. αυτές που απολαμβάνεις την προηγούμενη.
πάω να κοιμηθώ.
το αύριο θα χαλάσει και πάλι προσωρινά το σήμερα.
απλά και αθόρυβα, όπως σήμερα το ευλόγησε.
(γαμώτο, μεγάλη κουβέντα είναι όλα αυτά και δεν θα την κάνουμε κιόλας)

Η συντακτική ομάδα του μπλογκ...

...έχει πέσει σε χοντρό λούκι, πνίγεται στα έξοδα, φρικάρει με τη δουλειά, πήζει με τις μετακινήσεις, τις μετακομίσεις και τα συναφή οργανωτικά σκατά και κλαίει τη μοίρα της γενικότερα μέχρι να μπει η Άνοιξη και να ανθίσουν τα λουλουδάκια και να ζεστάνουν οι θάλασσες και να τα γράψει όλα μεγαλοπρεπώς όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει.

Ιαματικά λουτρά Αγγίστρου

Νιώθω μέγα θύμα της μοδάτης εποχής μου όταν επιδίδομαι σε προσφιλή συνήθεια των παππούδων μου, με άλλοθι εκσυγχρονισμό που συνίσταται σε μια μοβ λάμπα για να φαίνονται καλύτερα οι (λίγοι πλέον) ατμοί και στη δυνατότητα να μπω στην στρογγυλή πισινούλα μέσα στη μαύρη νύχτα (χειροτερεύοντας τελικά το συνάχι μου).

Αναρρωτική

Ευχαριστώ πολύ το συνάχι που με κρατάει μακριά από τη δουλειά και κοντά στο κρεβάτι.
Να είναι πάντα υγιές και να ξέρει ότι είναι καλοδεχούμενο στο σπίτι μου.

Κι άλλο πάλι.

Απλά πράγματα. Καθαρές κινήσεις, μεθοδικές, απαλές. Καμιά βία, κανένα άγχος. Μηδενικό ποσοστό λάθους. Ακόμα και τα ολισθήματα του χεριού δεν ήταν τέτοια που θα επιτρέπανε στο λάθος να συμβεί, κι αν συνέβαινε, γινόταν για να δώσει χρόνο στη λέξη να ολοκληρωθεί και να βρει τη σωστή της σειρά στην πρόταση.

Σαν να άνοιγε νέος κόσμος εμπρός του. Ναι, γίνεται κι έτσι τελικά.

Η αργοπορία καμιά φορά είναι σύνεση. Και κέρδος χρόνου. Κέρδος σκέψης. Καμιά φορά όλα κινούνται γρηγορότερα από τη σκέψη σου. Ίσως επειδή ήδη σκεπτόμενος γρήγορα, επιτρέπεις σε περισσότερα πράγματα να σχηματιστούν, να αποκτήσουν υπόσταση μέσα στο μυαλό σου και αναπόδραστα και στην πραγματικότητά σου.
Κάθε πρόταση και μια ρουφηξιά από το τσιγάρο. Ένα τίναγμα στο τσιγάρο στο μεσοδιάστημα. Απαραίτητο, για να μη λερώσεις με στάχτη το γραφείο πριν καπνίσεις. Λετπομέρειες. Καθοριστικές, συστατικές. Στο σύνολό τους η ζωή. Μικρά πράγματα, φαινομενικά ασήμαντα, αθροιστικά όμως ικανά να αλλάξουν το σύνολο της καθημερινότητάς και τέλος, της ζωής ολόκληρης.

Τρίτο ποτό κι απόψε. Δεν πειράζει. Έχει καιρό να γίνει έτσι και μου έλειψε. Θα έπρεπε να γίνεται κάθε βράδυ όμως (όχι το ποτό ρε). Τόσο συχνά, που να είναι μέρος της ζωής και όχι χαρωπή εξαίρεση. Η καθημερινότητα δεν πρέπει να δομείται σε εξαιρέσεις αλλά σε επιλεγμένες επαναλήψεις.

Σαν αυτόματο επαναλάμβανε τις ίδιες κινήσεις στο πληκτρολόγιο. Όλες σχημάτιζαν την ίδια λέξη. Κεφαλαία, Arial. ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ. Γύρισε λίγο πίσω στο χρόνο και θυμήθηκε: τρεμάμενο χέρι, μηδενικός έλεγχος, αναγραμματισμοί, ανορθογραφίες και άνισα διαστήματα ανάμεσα στις λέξεις. ΚΙ ΑΛΛΟΟ ΚΙΑΛΟαο ΚΙαΛΑΟΚΙΑΛΟ ΚΙαλλΟ. Αυτή είναι η διαφορά. Ή τουλάχιστον αυτή ελπίζω να είναι.

Cake - Guitar man

Και γαμώ τα βίντεο κλιπ.
(Πενιχρή η συνεισφορά μου στην μπλογκόσφαιρα)

μικρό update

Για τη δουλειά που μου καίει όλη σχεδόν τη μέρα (και το μυαλό), δεν θέλω να γράψω τίποτα.

Για το καλοκαίρι δεν έχω να γράψω τίποτα γιατί ήμουνα συνήθως στη δουλειά (επίσης στις δυο μέρες άδειας έβρεχε).

Για το χρόνο που δεν ήμουνα στη δουλειά δεν έχω να πω και πολλά γιατί ή με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ (δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει κανέναν η ψύξη από τον ανεμιστήρα) ή εφεύρισκα αντιδραστικά χρόνο και όρεξη για να βρεθώ με φίλους, επιβαρύνοντας την επόμενη μέρα (που ήταν απόλυτα βέβαιο ότι θα κοιμηθώ σον καναπέ).

Για αυτό που ονομάζουμε ποιοτικό προσωπικό χρόνο δεν έχω να πω τίποτα παρά ότι το χρειάζομαι επειγόντως. Οι αηδίες ότι άμα θες να βρεις χρόνο βρίσκεις κομμένες. Αυτά ισχύουν μόνο στη δουλειά ($&$*#$#$%##%!@#@!$)

Για το γάμο που θα πάω σήμερα το απόγευμα, εύχομαι στον Βασίλη και τη Σοφία να ζήσουν ευτυχισμένοι, χαμογελαστοί και να κάνουν και ένα από κείνα τα περίεργα ζαρωμένα ολόχαζα μικρά που σε κοιτάνε σαν χάνοι αλλά άμα σου χαμογελάσουν αισθάνεσαι πάρα πολύ περήφανος που σε συμπάθησαν (τι σου είναι τα μωρά ε; άλλο να σε διαλέγει ο αθώος και άλλο ο ένοχος). Επίσης συστήνω στον Γαμπρό να γίνουμε κώλος όταν φύγουν οι γηραιότεροι και όταν δεν μας βλέπει η Νύφη. Και να φοράει εσώρουχο κάτω από το γαμπριάτικο γιατί θα τον πετάξουμε στη θάλασσα για νυχτερινό μπάνιο. Στη Νύφη συστήνω να προσέχει να μην εκτεθούμε ανεπανόρθωτα με τα παραπάνω (άμεση έναρξη συζυγικών υποχρεώσεων).

Για την γκαντεμιά που με κυνηγάει εσχάτως έχω να πω ότι δεν καταφέρνει και πολλά (τα πράγματα φτιάχνονται, εκτός κι αν σου καεί το σπίτι βέβαια, οπότε σοβαρεύει το πράγμα), την παρακαλώ όμως πολύ να με αφήσει και λίγο στην ησυχία μου γιατί παραπήγε το κακό. Σε λίγο θα κοιτάω δυο φορές το δρόμο πριν βγω από το σπίτι μην πέσει κανένας μετεωρίτης στο κεφάλι μου. Ψέματα. Μάλλον θα πέσει πάνω στο αυτοκίνητό μου. Ή μπορεί να πέσει πάνω στα κλειδιά του αυτοκινήτου μου. Τελοσπάντων.

Αυτά τα λίγα για την ώρα.
Θα ξαναγράψω προφανώς.
Την επόμενη φορά που θα με έχει πάρει ο ύπνος στις 10 το βράδυ και θα ξυπνήσω στις 4 το πρωί λες και είμαι γαλατάς.

The greek dream and the greedy dream

Βρήκα το βίντεο στο μπλογκ του Μπαμπάκη. Όμορφη μουσική και ένας απίθανος τύπος που χωρίς να το επιδιώξει ιδιαίτερα (στο site του περιγράφεται αναλυτικά το Αμέρικαν ντριμ, εγώ που δεν πείθομαι μάλλον είμαι ο δύσπιστος Έλληνας), βρέθηκε χρηματοδοτούμενος από εταιρία να χορεύει τον χορό του σε προσβάσιμα και μη προσβάσιμα μέρη ανά τον κόσμο.

Σκέφτομαι να σηκώσω ένα βίντεο στο youtube όπου θα τρώω ένα τρίγωνο Πανοράματος δίπλα στο Λευκό Πύργο, μια χαλβαδόπιτα στη Σύρο, μετά ένα μαντολάτο στη Ζάκυνθο. Κάπου εκεί το budget μου θα εξαντληθεί και θα έχω ήδη πάρει δυο-τρία κιλά (μέχρι να πετύχει το κοντινό στο τρίγωνο, θα χρειαστεί να φάω καμιά δεκαριά). Μια τεράστια διαφημιστική θα δει στα μπουκωμένα μου μάγουλα το νέο της διαδικτυακό αστέρι. Ο επόμενος χρόνος θα με βρει να πλακώνομαι στα παραδοσιακά γλυκά κάθε χώρας, μασουλώντας με χάρη σε όλο τον κόσμο, έξω από μνημεία, μέσα σε ζαχαροπλαστεία, πάνω στα δέντρα, στο βυθό της θάλασσας κλπ. Στο τέλος του ταξιδιού θα είμαι ένας ευτυχισμένος μπουλούκος, πασαλειμένος με κρέμες και μέλι all over, ενώ εσείς θα με ζηλεύετε στο www.thegreedydream.com...

Σαν και σένα, σαν και μένα

Ο άνθρωπος που έλιωνε σαν το κερί, στάθηκε αποκαμωμένος στη σκιά ενός ξεφτισμένου δέντρου της πόλης ελπίζοντας η δροσιά και η διαφορά θερμοκρασίας σε σχέση με το πυρωμένο μπετόν να ανακουφίσει λιγάκι τη ζέστη που ένιωθε. Ψευδαίσθηση. Έτσι κι αλλιώς, ήξερε ότι το πρόβλημά του δεν ήταν ο καυτός ήλιος, ούτε και η υγρασία που έκανε την ατμόσφαιρα πνιγηρή, αλλά ότι η εντός του ανυπόφορη κάψα ήταν αυτή που αποδομούσε κομμάτι κομμάτι το σώμα του, μέχρι να το σκορπίσει στα βασικά του συστατικά.

Ο καθιστός άνθρωπος, μετά από χρόνια ακινησίας, έκανε να μετα-κινήσει το σώμα του σε άλλη στάση, όχι γιατί ήταν πιο βολική, ούτε για να αλλάξει θέα, αλλά γιατί κάτι τον ενοχλούσε στον πισινό του. Ανασηκώθηκε, και ευθύς ένιωσε κάτι να τρίζει και να σπάει κάτω του. Κοίταξε απαθώς. Ένα στρώμα από ανθρώπινα κόκκαλα, άσαρκα, ήταν πια το μαξιλάρι του.

Ο άνθρωπος που έτρεχε πιο γρήγορα και από τον άνεμο, έκανε το λάθος για πρώτη φορά να κοιτάξει πίσω από τον ώμο του. Σε μια γρήγορη ματιά το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν τα οργισμένα βλέμματα των διαβατών που κουνούσαν το χέρι τους απειλητικά εναντίον του. Πριν καλά καλά στρέψει το κεφάλι του μπροστά, ένιωσε το πόδι του να κολλάει στο έδαφος, σκαλώνοντας σε κάτι που φυσικά δεν πρόλαβε να κοιτάξει - την επόμενη στιγμή ήταν καρφωμένος πάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα, βογγώντας απορημένος.

Ο άνθρωπος που μάζευε ψυχές, συμπλήρωσε τη συλλογή του με μια ακόμη. "Τώρα έχω κάτι από σένα, και θα το κρατήσω για πάντα", της είπε κλείνοντας την πόρτα πίσω του, ικανοποιημένος από τον εαυτό του που τα έβγαλε πέρα για μια ακόμα φορά, μένοντας αλώβητος και αποχωρώντας σοφότερος και ισχυρότερος, όπως έμαθε να πιστεύει.

Αυτός που μάζευε ψυχές, κάποτε έπεσε στο δρόμο του καθιστού ανθρώπου, έκατσε απέναντί του και περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία. Που και που τους δρόσιζε ένα αεράκι - ευτυχώς, γιατί η αναμονή ήταν μακριά και η ζέστη αφόρητη. Ο άνθρωπος που έτρεχε σαν τον άνεμο άφηνε πάντα πίσω του ένα κύμα από αέρα, τόσο γρήγορος ήταν. Όταν σταμάτησε να δροσίζει βάλανε ειδήσεις και διαπιστώσανε ότι είχε ξεψυχήσει πάνω στη διαφημιστική πινακίδα μιας πολυεθνικής εταιρίας, αφού πρώτα σκόνταψε σε ένα κομμάτι ανθρώπινο κρέας. Κανείς από τους δυό τους δε νοιάστηκε ιδιαίτερα - καθένας για τους δικούς του λόγους. Αυτός που μάζευε τις ψυχές θεώρησε ότι είχε έρθει η ώρα να δράσει - αυτό που δεν είχε υπολογίσει είναι ότι ο καθιστός άνθρωπος δεν είχε ψυχή για να του πάρει. Βυθισμένος στην απελπισία, αυτοκτόνησε απελευθερώνοντας τις ψυχές που είχε μαζέψει όλον αυτόν τον καιρό. Ο καθιστός άνθρωπος, αποσβολωμένος από το αφύσικο και τρομακτικό θέαμα των ιπτάμενων ψυχών, πέθανε μ' έναν υπόκωφο ρόγχο. Ο άνθρωπος που έλιωνε σαν το κερί δεν κατάλαβε τίποτα απ' όλα αυτά. Δεν είχε δει ειδήσεις, δεν είχε μιλήσει με κανέναν εδώ και πολύ καιρό. Απέμεινε να ασθμαίνει κάτω από τη ισχνή σκιά του δέντρου της πόλης, συμμαζεύοντας ό,τι είχε απομείνει από το σώμα του.

Ο Θόδωρος Ρουσσόπουλος προέβη σήμερα στη δήλωση Τύπου, η οποία εκτός ότι πρέπει να χαραχτεί εσαεί στην πολιτική συνείδηση των Ελλήνων, οφείλει να κάνει μια για πάντα τους Έλληνες είτε αιμοσταγείς επαναστάτες, είτε πλήρως απολιτικούς, είτε πολιτικούς πρόσφυγες, κάπου αλλού, μακριά από εδώ.

"Ο Μιχάλης Λιάπης είναι τριάντα χρόνια στην πολιτική. Τον εμπιστευόμαστε."

Τέικ ιτ ορ λιβ ιτ.

Abduction and reconstruction

Σκατά στον τάφο του ή στον δικό τους..?

Ο νεκρός δεδικαίωται. Μια ρήση με την οποία δεν συμφωνώ καθόλου γενικά, καθώς στον κόσμο αυτόν για μένα δεν υπάρχουν αφέσεις αμαρτιών, ακόμα περισσότερο επειδή θεωρώ ότι δεν υπάρχουν καν αμαρτίες.

Οπωσδήποτε όμως υπάρχουν πράξεις, που πρακαλούν αντι-πράξεις (κατά το δράσεις και αντιδράσεις φυσικά). Η αντίδραση σε μια δράση είναι αρνητική ή θετική, αναλόγως της προσωπικής σχέσης του πράξαντος με τον αντιπράττοντα, του διακυβευόμενου συμφέροντος του καθενός σε άλλες περιπτώσεις, ή της επίδρασης μιας πράξης στο ευρύ κοινό κατά θετικό ή αρνητικό τρόπο. Εν πάσει περιπτώσει κάθε κρίση ή πράξη που ακολουθεί μια άλλη σηματοδοτεί μια υγιή διαδικασία, απόλυτα άνθρώπινη για έλλογα και λογικά όντα.

Εν προκειμένω, εδώ και δύο μέρες όποτε ανοίγω την τηλεόραση (και το κάνω συχνά καθώς τον καιρό αυτό περνάω αρκετές ώρες την ημέρα στο σπίτι, καθώς και στην τηλεόραση), βλέπω σε όλο φάσμα των ειδησεογραφικών, κοινωνικού περιεχομένου (πρωινομεσημεριανά) και άλλων εκπομπών ένα πανηγύρι στημένο γύρω από το πτώμα του δολοφονηθέντος Νίκου Σεργιανόπουλου, που απαρτίζεται από δεκάδες μασκαράδες της ελληνικής τηλεόρασης (ραδιόφωνο δεν άκουσα αλλά υποθέτω ότι εκεί πρέπει να είναι λίγο καλύτερη η κατάσταση, για άλλους λόγους όμως), παρουσιαστές, καλεσμένους, συγχωριανούς, δικηγόρους, δημοσιογράφους, συγκροτημένους σε σώμα γελοίων και αναίσχυντων ανθρωπάριων να κλαίνε, να χασκολογούν, να αυτοπροβάλλονται (πιθανότατα), να κάνουν ασκήσεις λεκτικής γλαφυρότητας αιωρούμενες στο απόλυτο κενό, ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ και ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ως προς την ενημέρωση για ένα εξαρχής πολύ συγκεκριμένο ειδησεογραφικό θέμα: τη δολοφονία ενός γνωστού ηθοποιού από άγνωστο δράστη. Αυτό είναι το θέμα. Κανένα άλλο πέρα από αυτό. Τουλάχιστον μέχρι η προανάκριση να οδηγήσει σε πραγματικά περιστατικά που αποτελούν αυθύπαρκτα είδηση.

Δεν έχω καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια στον θανόντα, δεν παρακολουθώ φανατικά την καλλιτεχνική του πορεία, ούτε το παίζω σωστός δημοσιογράφος - άλλωστε δεν είμαι δημοσιογράφος. Χαζή παρατήρηση η παραπάνω, απαραίτητη ίσως όμως για να τονίσω ότι το ποστ ουδεμιά σχέση έχει με τον Σεργιανόπουλο.

Ο νεκρός δεν δικαιώνεται ούτε και σταυρώνεται, ο νεκρός είναι η συνολική πορεία ενός ανθρώπου στον κόσμο μας, που κομμάτι κομμάτι χτίστηκε, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, όποια κι αν είναι, σε άλλους αρέσει και σε άλλους δεν αρέσει, και σίγουρα οι πράξεις του προκάλεσαν αντιδράσεις, όπως και οι δικές μου, όπως και οι δικές σου αναγνώστη. Και ξέρουμε όλοι μας τόσο καλά τις αντιδράσεις στις πράξεις μας, το πόσο αυτές ταρακούνησαν τον κόσμο μας και τον κόσμο όλο. Με τη ζωή καθενός δεν μπορούν να ασχολούνται όλοι. Μπορούνε κάποιοι. Και όταν λόγω θέσης (καλή ώρα) ασχολούνται όλοι, πρέπει πριν απ' όλα να διακρίνουν ΠΟΙΟ είναι το θέμα της είδησης και ΓΙΑΤΙ αυτό είναι είδηση. Γιατί οτιδήποτε άλλο είναι περιττό, από τις κολακείες στην αυλή των νεκρών, από τις υπονοούμενες πιπεράτες λεπτομέρειες που βήχοντας λέγονται και σαν σφαίρα καρφώνονται στα αδηφάγα αυτιά, μέχρι τους ξυλευάμενους την όποια προσωπική επαφή για αθεμέλιωτη και πρόσκαιρη προβολή του αξιοθρήνητου εαυτού τους.

Εν πάσει περιπτώσει, R.I.P. και φρόντισε εκεί που είσαι να μη δεις ΤιΒι για κανένα πενθήμερο ακόμα. Άσε να σε φάνε τα λιοντάρια και μετά.

Περιστεράς

Σαν παιδιά του τα έχει. Τον παρατηρώ εδώ και καιρό. Τα γυμνάζει, τους μιλάει, περνάει αρκετές ώρες μαζί τους στην ταράτσα όταν έχει καλό καιρό. Και αυτά ακούν τα παραγγέλματά του, σχίζουν στα δυο τον ουρανό μέχρι να τα χάσει το μάτι σου, πετούν σε σχηματισμούς ή εφορμούν κάθετα ανάλογα με τα προστάγματα που τους δίνει με το ραβδί του. Καρφώνει το βλέμμα του πάνω τους, και μετά το ξεκουράζει στην πόλη που κρέμεται κάτω του. Ώρες ώρες τον ζηλεύω. Κάτι ξέρει που δεν ξέρουμε οι υπόλοιποι.

Η διαπερατή οθόνη του υπολογιστή της.

Ξημέρωσε. Ο ήλιος χτυπά ενοχλητικά προς τη μεριά του κρεβατιού της. Η ώρα έχει περάσει από 10:00 αλλά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Μηχανικές κινήσεις. Σηκώθηκε αργά, στο πέρασμά της προς την τουαλέτα άνοιξε τον υπολογιστή, έκανε καφέ. Λάμπει η μέρα, άδεια και νωθρή από το πρωί. Η χθεσινή εφημερίδα δεν έχει ενδιαφέροντα νέα γι' αυτήν - μένει να διαβάζει αφηρημένα τα άρθρα που αποκάλυπταν νέα σκάνδαλα και τα άλλα που ανέλυαν τα παλιότερα, διαφωτίζοντας ή αποπροσανατολίζοντας την. "Κανείς δεν ξέρει, ούτε και γω". Πλησίασε τον υπολογιστή - ο καφές ανανεώθηκε. Ήταν η αγαπημένη στιγμή της μέρας. Το είχε ονομάει ανθρώπινο update. Χοροπηδώντας από μπλογκ σε μπλογκ, και όχι μόνο, χάζεψε πάλι τα όνειρα των διαδικτυακών της "φίλων", έγραψε τα δικά της, έριξε μια ματιά έξω απ' το μπαλκόνι και ήταν σα να είχε αποχωριστεί το σπίτι από το έδαφος και αρμένιζε. "Δεν είμαστε καλά", σκέφτηκε, "πρέπει να κοιμάμαι καλύτερα στο εξής". Ανοιγόκλεισε με δύναμη τα μάτια. Όλα ήταν εκεί. Και το μπαλκόνι, και η πόλη, και το pc... Συνέχισε το διάβασμα των "φίλων". Ψυχική ανάταση ένιωθε καμιά φορά όταν επιβεβαίωνε τις σκέψεις της με αυτές που διάβαζε, σε ένωση με κάποιες ελεύθερες φωνές που τις ένιωθε να ουρλιάζουν σιωπηλά μες το μυαλό της. Παρέα γίναμε, σκέφτηκε. Εκεί, πάνω στην κορύφωση αισθημάτων δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς που την κατέκλυζαν, ξαφνικά ταρακουνήθηκε. "Σεισμός", σκέφτηκε, αλλά αμέσως πρόσεξε ότι οι τοίχοι δεν κουνιόντουσαν. Το σπίτι βούλιαζε αργά μέσα στο έδαφος. Όροφος όροφος χανόταν μέσα στη γη. Ο πέμπτος όροφος που έμενε ήταν ήδη πρώτος. Έκλεισε τα μάτια περιμένοντας πανικόβλητη το τέλος. Ησυχία. Μισανοίγοντας το δεξί μάτι, διαπίστωσε ότι όλα, για μια ακόμα φορά ήταν στη θέση τους. "Στο γιατρό γρήγορα, δεν είμαι καλά..". Πριν προλάβει να σηκωθεί, ο υπολογιστής τρελάθηκε, άρχισε να ανοίγει ασταμάτητα καρτέλες, η οθόνη γέμισε λέξεις και σκέψεις, οι καρτέλες ξεχύνονται και απλώνονται στους τοίχους. Φωνάζει τρομαγμένη, αλλά βλέπει να βγαίνουν από το στόμα της λέξεις γραμμένες αντί για φωνή. Φως και νερό πλημμυρίζουν το δωμάτιο, όλα γίνονται διαπερατά, όλα γίνονται λαμπερά, μια ακατανίκητη έλξη την τραβάει στο φως της οθόνης του υπολογιστή, το χέρι της εισχωρεί μέσα της δάχτυλο δάχτυλο. Φωνάζει Alt Control Delete αλλά δε γίνεται τίποτε. Στριμώχνεται στην οθόνη και τελικά πέφτει μέσα. Και ήταν όλοι εκεί.

ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ Χ ΑΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ Νο 2

Αδιανόητη, απίστευτη, ευρηματική ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια...

Eurovision 2008 - δυο μέρες μετά και εκατό μεσημεριανά πριν

Σε ένα δεκάλεπτο φτιάχνεις ένα γρήγορο φαγητό - σε ένα δεκάλεπτο το απολαμβάνεις - σε ένα δεκάλεπτο ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι - σε ένα δεκάλεπτο δίνεις μια σωτήρια φιάλη αίμα για κάποιον άγνωστο ή γνωστό σου - σε ένα δεκάλεπτο απολαμβάνεις ένα ανοιξιάτικο σούρουπο ή μια καλοκαιρινή αυγή. Σε ένα δεκάλεπτο μπορείς να γράψεις ένα σύντομο ποστ στο μπλογκ σου (καλή ώρα) ή να διαβάσεις ένα άλλο, τυχαία - σε ένα δεκάλεπτο λες τα πιο σημαντικά σου νέα με έναν φίλο σου ή έναν συγγενή - σε άλλο ένα ξεκαθαρίζεις τη θέση σου σε μια διαφωνία - σε ένα δεκάλεπτο μπορείς να λάβεις στοιχειώδη ενημέρωση για το τι συμβαίνει στον κόσμο.

Για ένα δεκάλεπτο μπορείς να σφουγγαρίζεις με μανία το πάτωμα του σπιτιού σου - ή να πλύνεις τα πιάτα που στοιβάζονται απωθητικά στο νεροχύτη - και το επόμενο δεκάλεπτο να τον ξεβουλώσεις από σαπισμένα λίπη - για ένα δεκάλεπτο μπορείς να κάτσεις κοιτάζοντας το ταβάνι ξύνοντας αφηρημένος τη μύτη σου. Για άλλο ένα μπορείς να ακούς τις φλυαρίες του ενοχλητικού αδιάκριτου γείτονα - για ένα δεκάλεπτο περιμένεις το αστικό ανυπόμονα, φορτωμένος σαν γαιδούρι - για ένα δεκάλεπτο ακόμα κι ένας ισχυρός πονοκέφαλος είναι ανεκτός.

Αδυνατώ να βρώ έναν λόγο για να αφιερώσει κανείς έστω και ένα δεκάλεπτο στη Eurovision.
Έπεσε το μάτι μου σε ένα μεσημεριανό.
Πάω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο.
Για ένα δεκάλεπτο.